Rono 2005 Ehmedê Huseynî ehmedehuseyni@live.co.uk   Sazbendên te li ber dilê te rûdiniştin, bi Evdalê Zeynikê sonddixwaein, ji tênahiya çîrokên sawbar ên hespên şevê û ji gernameya mîrnişîniyên kurdên bêşeref ên Şerefxanî neditirsiyan, li veguherînên hîva cubeyê te, bi çavekî, tenê bi çavekî; dinêrîn. Û destên xwedawendên xwe yên qûmistane dikeritandin.   Bîna xwîna xiyanetê ji duayên baranê dihat, Bîna diltengiya baranê ji xuşîna darên bîra te dihat, Bîna bîrê ji reşebayên zimanê te û ji sêdarên reşekuj ên bilûra sazbendên te dihat.   Em li pey sirûda te ya ji xwendina bilbilan, wek birûskên evînê, wek koçerên bê zozan dikulkulîn. Me rûbarên xwe yên ji bîranînên bêbîr bi destên xwe dikuştin û me ji felekê re digot em ê hetahetayê bi tenê bin ey felek! Bendavên veweşyayî yên cubeyê te; dest bi dawîkirina nimêjên xwe yên ji kevir dikirin û dest ji eşqên xwe yên beyhûdane  û dest ji cezbeyên xwe yên sofiyane berdidan û dest bi kuştina keskesora çiyayên xwe yên ji lanetan û dest bi kuştina hişê Deşta Mûşê dikirin, xwîna peyvê; xwîna helbestê, xwîna derbirîna  morane ji çavên wan dipijiqî, xwîna min jî li ser keviya tirsa kulîlkên wan ên bêreng bi tenê di sipiyê gumanê de dima.   De berê xweşmêrên xwe bide rexekî din ji rexên berfa Torosan, ji rexên mirina xunavê; da tu dilê min li ser devê duryanan û darên xwîna min  di şewata rasteqîniyê de bibînî!   Qetrana qamîşên Qamişloka bi minareyan qijinandî, qada bêqidoş a qederên qûnde, Qelenê qirkirina Qasimê Meyrê, qîjeqîja qumriyan, qulingên bê qublename, Qebqeba, kewên mirî yên qedîfeyên  qama te, wek çavbelekên ser bi şar, bi ser min de, wek    qidûmên min ên ku bi sê dengan bangî cubeyê te dikin, dirûxiyan. Birçiyê çirûskên pîrozmend ên kitana cubeyê te me, birçiyê rojhilata qaşa miricanî ya gustîlka Maşûqê xwe me, birçiyê nêrgiza şehîdan û birçiyê xwîna kesk a kenê te me, birçiyê kelehên vewestanê û karwanên bê rojçêbûn yên giriyê te me, birçiyê nîçîra genimê dastana te  û birçiyê dorpêçkirina bajarên xewna te me! Sazbendên te li pêşberî zikê Amûdê rûdiniştin, teşîrêsên Xeznayê payîzên korane, pêxemberên ji xweliyê, sihirbazên ji dûmanê dirêsan. Tu dengê xwe ji kalana sûlavan derdixînî, tu bi pênûsên mijê li ser eniya me duxêzan dinivîsînî:   Tenha ne Kurdistan didin Şîraz û Yeng û Wan didin Her yek li ser çehvan didin Ji Espehan têtin xerac                             (Cizîrî)   Min bi cubeyê maşûqan digirt û min çavên mirina xwe bi matmayînê kil dikirin, min afsaneya sîtavê bi ser birînê de direşand û min Orfiyosê xwe(Orpheus) ber bi sirûda dirêj ve vedihinart, bi aşiqan re derbasî dojeha narincî ya   wateyên Kurdistanê dibûm, bi Maşûqan re di pirsên Nûristanê de werdibûm.   Tîpên min ên di çeşnê bagerên poşman de, ji dudiliya te hildiweşiyan, ji gavên te ber bi nenasiyê ve direviyan, min ji barana destê te şerm dikir, ji yaqûtên zimanê te didexisîm û ji jiyanê ber bi mirinê ve, gav bi gav, bi rê dikrtim.   Min rûpelên dilê xwe ji te re vedikirin, min stiranên xwîna xwe ji te re digotin, min şopezanên dîroka xwe bi pey te dixistin, min tu di zingîna kuştina xwe de wek mizgîniyê radigihandî...   London 03. 02. 2010