Rûyên ji tavsorka nemanê, li şopên me yên di navbera sor û şîn de, digerin. Şopên me jî, di kêlîkên dawîn ên talanê de, di babelîka rengan de û di sorekî tawanbar de, wek xewnên deştê dişkestin. Aniha jî şopên me, di aramiyê de, di sergerdaniyê de, li ser devê sînorên tenhatiya me ya giranbuha dijîn û biryarê didin ku nema wenda bibin.

Rûyek di çeşnê rûyê diya min de ye, di mirinê de radipere, bîranînên xwe piço piço berhev dike û ji nişkê ve êşê diyarî me dike û sorê xwe di jena dil de dadiçikîne.

De rengên xwe ji ber çavên min bide alî!

Rûyên ku gav bi gav di bangên xwe de zelîltir dibin, demê vedixwin û çîrokan ji hevûdû vedişêrin, bi zorbaziya rengan dixemilin û nêzî dengvedana ji hesin a afsaneyê dibin, nêzî razên şûnewarên şewitî û nêzî sawa sorekî nêzîktir dibin.

Dastanê têkelî henasa tozê, helkehelka babelîskê, dûmana kavilan û çolistana bînçikyayî, dikin.

Rûyên ku sîma û amajeyên xwe radestî hetavê nakin, germahiyê bêwate dihêlin û mîrnişîniya rengan bi kêra sorekî sersom dikujin, aniha nema dixwazin bêriya me û tinaziyên me û şopên sosretane yên teqîna me bikin.

Rûyên ku çîrokên xwe nîvçe dibêjin, destên xwe nivçe li ba dikin û bûneweran di şîniyê de nivçe dihêlin, aniha dudil in, nalivin, nagirîn, bi tenê ji me re tiştekî dibêjin:

Dastana me xewneke din e!

Rûyên ku li derveyî sirûdê dimînin, di tîna sor de re li xwe mikur tên û berî talanê memikên xwe bilind dikin û kirasên xwe radestî evînbaziya bagerê dikin.

Rûyên ku di labîrênta Xelîl de berbi qederên xwe ve bi hêminî diçin, berî ku bimirin, ji xwe re bi rengan dilîzin û tembînameyên xwe bi şînekî matmayî û sersom dinivîsînin.

Rûyê ku ji ber şîn dimîne, rûyê Xelîl bixwe ye, di sor de wenda dibe û di maka şînekî aziryayî de ji dayik dibe.

Di navbera efsaneya jinê û jina efsanewî de, rengê kevnar ê êşê serê xwe hildide û em giş bi Xelîl re li xwe, li çêja xwe ya wendayî û li rexên spehî yên têkçûnê û li serencama rengên kuştî yên zaroktiya xwe, digerin.