Kêlîkên têkçûnê
Ehmedê HUSEYNĪ

Nivîsandina der barê diyardeyên rewşenbîriya kurdî, hewldana ber bi pirsgirêkan ve çûyîn û bercestekirina asta arîşeyan, rasteqîniya kêşeyan û rengên şikestin û têkçûnên giyanî, bi qasî ku pêwist û girîng in, ew qasî jî êşdar, tirsnak û têkel in.

Em zarokine pênc salî bûn. Em ji nişkê ve ji himbêza germ a dayik û zimanê xwe têne dizîn. Laşê me, giyanê me, hest û nestên me, mêjî û xewnên me, derbirîn û hizrên me, têgihiştin û şîrove û nîgaşên me hînî zimanekî nû dikin.


Sal derbas dibin. Em jî di karxaneyên mêjîşûştinê de mezin û perwerde û ji xeyala zimanê xwe zuha dibin.

Em xwe û derdora xwe, em têramandin û çemkên jiyanê, felsefeyê, mirinê, evînê, nasnameyê, destpakî û lêbûrînê, civakê, siyasetê û sînoran û bûneweriya xwe wek mirovine bindest, di hundirê van zimanên payebilind de(!) nas dikin û werdigirin.

Îro dema ku em xwe û dîmena rasteqîne ya jikuhatinaxwe dixwînin û em hewl didin ku em bi cegerdarî beşdarî destnîşankirina realîteya hebûna xwe bibin, pêwist e em hêjayî zeftkirina kêlîkên têkçûnên xwe bibin, wan kêlîkan jî, bi hişyariyek e rewşenbîrane, bi hişmendiyek e serwext û hûrbînane, di çarçoveyên wan yên teorî û felsefî de, pêşkêşî cîhana rewşenbîrî û cîhana afirandin û nivîsandina kurdî bikin.

Li vir, di vê kêlîka dijwar û giyankuj a lixwemikurhatinê de, nasnameya nivîskariyê jî zeft dibe. Mercên beşdarbûna aso û bûneweriya zimanê kurdî û berfirehkirina qada derbirînê û bidestxistina alavên dahênanê û têkoşîna xwerizgarkirina ji hizr û hest û boçûnên zimanê payebilindan û pîvanên naskirî yên nasnameya nivîskariyê ronak û zelaltir dibin.

Ji boyî rehdaçikandin û tundkirina vê baweriyê, helbestvanê kurd berî her kesî berpirsê avakirin û afirandin û ronîkirina felsefeya metirsî û nemana zimanê kurdî ye.

Berî her kesî vexwendî ye ku berbi hişê dîrokê ve sernişîv bibe, gencîneyên vî zimanî vejîne, peyva kurdî bigihîne asta wê ya dawîn a derbirînê û li dijberî zimanê kerî, zimanê ku serencama karxaneyên buhujîn û asîmîlasyonê ye, raweste.