Ehmedê HUSEYNĪ
27 Rêbendan 2007

Dema ku nivîsandin meydaneke berfireh û piralî, zemîneke kûr û gelemper wernegire û hewl nede ku derbirînê biçesipîne, hizr û bîrweriyê ragihîne û derbirînê jî beşdarî dewlemendkirina asoyên hişyarî, zanîn û rehdaçikandina hestên hevbeş ên mirovane neke, di wê kêlîkê de, nivîsandin, çi nivîsandin be bila bibe, berbi xwe ve vedikişe, qublenameya xwe winda dike û di serencamê de, nivîsandineke kelê, bêwate, bêarmanc û bêsûd derdiçe, bi tenê ji boyî reşkirina rûpelên spî - ku li cem nivîskarên rasteqîne rûpeline pîroz in- û çareserkirina çend pirsgirêkên takekesane pêşkêş dibin ku ew pirsgirêk bixwe jî cihê gumanê ne, bi taybetî di nivîsandina kurmancî de û bi awayekî taybetir di cîhana nivîsandina pexşanî de  û di hinek hewldanên mirî yên rexnegiriyê de, mebesta min rexnegiriya îro ya di çeşnê falvekirin û xwendina fincanên qehwê de.

Mafê her kesê nivîskar heye ku xwe rastirîn û hêjatirîn bibîne. Mafê her kesê nivîskar heye ku xwe giringtirîn û balkêşêtirîn bibîne û mafê her nivîskarekî heye jî ku berevanî û bergiriya bîr û boçûn û raman û hizrên xwe bike, her wisa mafê her kesî jî heye ku dîrokê, trajediya kurdan, sosreta zimanê kurdî, birîna sînor û bandora çanda serdestan, realîteyê û xewnê jî li gorî asta xwe, dûrbîniya xwe û hestdariya xwe û li gorî asta alavên xwe yên derbirîne bibîne. Lê mafê tu kesî nîn e ku dîmena peyva kurdî şêlûtir bike, êşên me siviktir bike, hawarên me lawaztir bike û di şûna hezkirin û evînê de zikreşî û dexisînê belav bike, di şûna nirxên mirovane yên hestyar û çêjamêz de bêbextiyan û derewan û kirêtiya sinc û rewişt û gerdîşeyan biçîne. Di şûna rexnekirinê de tolgirtinê wek çemkek e hovane biparêze û di şûna afirandin û dahênan û derbirîna cegerdar û nirxdar de ya ku hêjayî zimanê kurdî be, amajeyên nexweş, xeyalên zuha, endîşeyên lawaz û şevistanên peyv û derbirînê û hişmendiyek e rewşenbîrane ya pir tirsnak û zingargirtî li qelemê dide.

Gelo, di hundirê vê dîmenê de, li bin sîwaneya vê nivîsandina kurmancî ya ku em pê diêşin, me çend caran jixwe piriya ka em kî ne û em ji ku hatine?

Di esmanê bersivê de, ger em xwe nexapînin û em hinekî dûrî pirsgirêkên xwe yên takekesane bikevin, em dê movikên serdema wêranê, em dê sêwîtiya xwe di naveroka nasnameya xwe de, em dê li ser durêyên dîrokê welatê xwe û bûneweriya xwe rût, zelal, ronak, bêguman û çurisandî bibînin.

Em neviyên wêranek e mezin in, lewra kesên ku neviyên wê wêranê bin, pêwîst e bi sadeyî danûstandinê bi peyvê re nekin. peyva sade, hesan û sist, bahaneyan dide dîrokê ku tawanên xwe berfirehtir bike.