Bo Şakiroyê Xudo
 

Me bi hev re li dilopa qurmizî ya li ser rûyê berfa Moskovayê dinêrî,

Me bi hev re li serçavka spî ya êvara ji pûnga nostaljyayê ya Stokholmê dinêrî û me şevçirayên bajaran bi agirê dilên xwe vêdixistin..

Te ji min re digot: Kuro Ehmedo tu ne bi tenê helbestvan î, tu di reqsê de jî helbestan dinîvîsînî!

Piyala dawîn di nav destê te de wek peykerekî ji xewnê dikeniya û min jî dînên Amûdê û goristanên dilê xwe ji te re digotin..

Tu bi Eskerê Boyik û bi serdema rêvingî û çurusîna hinarkên paytextan mijûl dibûyî, tu ji Ermenistanê berbi kêrên bîranînan ve sernişîv dibûyî û li nik peravên hesretê wek melevanekî deng şkestî radiwestiyayî!

Min jî dastana xwe ya mirî û ferhenga rexên xwe yên ji tozê li ber destên te radixistin..

Tu dergehên êşê bi ser metirsiya sînoran û helkehelka rêberan û bêzariya şopevanan ve vedikî û nifirên xwe yên seravê di bîbikên qederê de dadiçikînî û ji min berbi baskên berfê ve wek hawara bavê min, direvî.

Tu behsa kulîlkên mirinê dikî û tu şînekî tarî bi ser rûpelên tenhatiya min ve dirijînî..

Min ji te re bi zimanê gulgenimên zemanê xwe digot: De peyvan ji sîberan dawerifîne û kulîlkên mirinê ji destê xwe berbi pencereyên şevê ve bavêje, min di reqsê de bi bîr bîne û xwe jî di piyala dawîn a jehra mirinê de!

Kulîlkên mirinê pencereyan vedikin.
Kulîlkên mirinê mîrnişîniyan talan dikin.
Kulîlkên mirinê şînekî tarî vedixwin.
Kulîlkên mirinê jena dilan dagîr dikin.
Kulîlkên mirinê dilopa qurmizî ya li ser rûyê berfa Moskovayê û
Kulîlkên mirinê, serçavka spî ya ji nostaljyayê ya stokholmê
Bi reşgirêdanê dibarînin, nexşeya axînan di navbera piyala min û
Lezegavên sermestiya te de bi bagera kêlan dihejînin û
Kulîlkên mirinê ji bilî helbestan, reqs û semayê, bi ximava jiyanê,
di pesnê jiyanê de, dinivîsînin.

05. 02. 2007