Bîraninên Xewneke Lal

Hoşeng Osê

Cejnek dihat…
û welatek li ber sînorên şevê, mirar dibû.
stiranek dihat…
û xewa wateyên şîn nedihat.
sawêrek dihat…
û tvîznokên peyvên har diçûn.
* * *
Hîna kela dilê jina kevrî, ji kuştina siwarê avê, sar ne bibû, careke din, siwarê ku xwe bi oxira axê pêçabû, deh carên din kuşt.
* * *
Kê ji bêdengiya vê şevê re gotibû: ez ê pêrgî gunhên xwe bêm…?!
Kê ji bê re gotibû: xweliya min di nava memikên jina kevirî de, veşartiye…?!
Kî naxwaze navê min li têkçûna xwe ke…?!
* * *
Wê bê…
Eger ne vê êvarê, bi êvara girî re, wê bê.
Bi vegera hechecîkan re…
Bi rêwîtiya birînê re…
Di gel qêrina dawî, di kêlîka dawî de, wê bê.
Mîna şîna çemekî sêwî, ber bi goristana pêjna ve biherike, da xwe bavêje bextê pêjneke mê, wê bê.
Dizane ji bo kê, lê, nizane ji bo çi, wê bê.
* * *
Dengê xwîna wî, bengî bûye, û hîna şopa pencên dînbûnê di xemên wî de diçirisin.
Palevanê bê ye, kilîta sawêrên xwedê ye, xwê ya li ber berfê ye, berfa li ber xwê ye, xema li ber kêrê ye, cenga li nav tozê ye, toza peyvên çiyê ye, rextên avê li wî ye, gewdê wî li milê şevê ye, û mîna xweneke lal, berê wî li dumahiya kenê çavên wê ye, waye tê… û tê… û tê…
Lê, neweke berê…tê.

Şam / 6/4/2007