Li rojeke germ û samal yên meha tebaxê, ji heftiya yekem ji rawestandina cenga heşt salî, berpisyarên dewletê daxwaz ji gişt yekêtîyên kar kiribu ku li gorepana parêzgeh ê kom bibin. Li pêşiyê siruda niştîmanî ya welatê di navbera Durûbaran da hat xwendin û di piştra sirudên serketina cengê bi bilindgoyan bi ser her çar kinarên kelha ÇiwarXoda da diçun. Ew çend roj bun Imamî perdaxa jehrê vexwaribu welê hêşta pê ne miribu.
Welatî bi temamî di wan sirudan ne di gehiştin, ji berku hemî bi zimanê Erebî bun, welê hest û fêhm dikirin ku nîşanên ceng bi dawîbunê ye û hêrîşên leşkerî ew çend roj bun li deverên sinorî hatibun rawestandin.
Arayê jî gîsên xwe yên weke biskên kahran û bi ser milên xwe da berdabun û di nêv rêzekî jinan da rawesta bu, serê xwe şor kiribu û li jêr mêze dikir.
Ji nişkê ve mamostayek ku di çaxê xwe da hevala wê ya xwendingehê bu bi rex ve rawesta û destê xwe dana ser milî.
“Aaa… Aşna, ev tuyî, tu çawayî?!”, Ara lê zivirî, bi dengek aram di nav wê xwelkî da axivî û got.
“Ez başim, tû çawayî…Ara!”.
“Ez ne başim!”.
“Fêhm dikim!. Hun niha li kurin?!”.
“Pîrmam!”,Arayê destên xwe yên bi qirêj û qeşavgirtî di ser hevda birin û êdî xwe bêdeng kir.
“Niha çi kar dikî?!”.
“Te ez qet nedîtime li ser cadeyên Pîrmam!”.
“Na, nê ji mêjde ez ji wir çume û niha li Şeqlawa dersan didim!”.
“Ihmm… lewra min tu ne di dîtî!”, Arayê serê xwe hinek şor kir û dibin burhên xwe da li dorên xwe mêze kir û dengê bilindgoyê guhên wan pir kiribun.
“Te xwendin temam nekir?!”.
“Na, diya min mir, li goristana Pîrmam hat veşartin, û piştî hîngê kawdanên min yên derûnî û aburî pir xirab bun”.
“Pa tu li cem babê xwe dijîyê!?”.
“Nexêr, li cem meta xwe. Jinbaba min ez derxistim û got: nabê biçî dibistanê, divê tu karê malê bikî, û ji min ra pir destnexoşî çêdikirin”.
Piştî wê hevpeyîvînê hestên şermê di naxê Arayê da xurt bun, û li himber hevala xwe ya zaroktiyê hest bi kêmatiyeke bê hempa kir.
“Dihêt bîra min di çaxê xwe da û demê li dibistanê tu ji buyî xwendin û nivîsînê gelek çalak û ba hoş buyî, û di wan hersê salên qonaxa navincî da li ser xwendingeha me di pileya yekem derçuyî… pa te çira dest jê berda?!”.
“Eger her ew bun yên min bas kirîn…Aşna!. Ez çi bikim ji kawdanên xwe yên bedbext û kembax min dest ji xwendinê berda!”.
Piştî wê hevpeyîvînê Aşnayê xwe bêdeng hişt, û çi pirsên din ji Arayê nekirin, belku tenha hinek li ser buyerên rojane axivîn.
Ara dijiyê xwe yê weha xurt da, yeke bejin bala û barîk bu, hergav qemîseke zerkî û li ser pantelonekî jeans î şîn li ber xwe dikir. Pora wê weke avrîşmê reş weha nerim û dirêj bu, rûxsar jî hinek tenik û spî bu û rengê çavên wê mîna keskatiya darên kajan bun.
Bi hoşmendî karê xwe dikir û li ser wan cadeyan pakêtên cigaran ji xwera di frotin. Piraniya pakêtên cigaran ji firoşgahê Mam Îsayî babê Alan hevpolê xwe yê xwendingehê yê kevin di krîn û dibirin ser cadeyan ji buyî firoştinê digerandin.
Hinekcaran Alan bi tenê diçu ber dikanê û demê Ara diçu wir bi hevra gengeşeyên civakî û ramyarî dikirin. Roj bi roj hevaltiya wan xurttir bu û li hev bistehtir bun.
Rojekê Arayê hinek poster û raport li cem Alan dîtin, welê nizanî naveroka wan li ser çiye, gava Alan hinek bi bazarkirinê ve mijûl bu, furset peyda kir ku wan posteran hinek vexwîne. Piştî ku vexwendin careke din bi dizî ve hêdî dihev pêçan û kirin di cihê wan da dibin maseyê ve.
Naveroka wan posteran kênceke gelek mezin li hest û hizrên wê kirin û kêfa wê pir jêra hat. Êdî baweriya wê bi Alan bi hêztir bu û kêfa wê jî pitir jêra hat. Hinek caran demê hevpeyvîn di kirin êdî bê perde û potrak di axivîn û bîrên wan baştir ji hevra aşkira dibun û hevpeywendiyeke giyanî xurt jî di navbera herduwan da payda bu.
Bi berdewamiya wan peywendiyan, êdî bun hevalên hev yên yek doz û yek rêbaz, û her du meha carekê raportên xwe li ser kawdanên ramyarî û rêkxistinî amade dikirin, bi hêceta cigarefirotinê dibirin Soran û li wir di gehandin destê hevkarekî din û bi nihênî di şandin komîta deverê.
Êvarekê ji rojên gulanê yên gerim li Soran, hinek posterên ramyarî dibin sindoqa wê ya cigaran ve bun û du sîxurên asayîşê li himber rawestan, her yekê pakêteyek jê kirî, û dest havêtin bêrûkên xwe dravdankên xwe desrxistin û bihayê wan da.
Diwî demî da rengê wê weke cangî spî bu, xunaveke hûrik di rûyê wê da havêt, lêvên wê zuha û hişk bun, û sawanî bi têhneke dijwar kir.
Diwan serûbendan da her diwê rojê da malxurê meta wê yê ku ew çend sal bun esker di şerekê da li Sefînî bi destên PŞ hat êxsîr kirin û wê vetîreyê kênceke mezin li kawdanên xêzanê yên aburî kirin û barê wan girantir kir.
Piştî hîngê eger her roj sê demjimêran pakête firotiban, kirin heşt demjimêr û êdî bu karê wê yê rojane.
Meta wê ji buyî azad kirina mêrê xwe ket bizav û xebatê, welê hemî hewildanên wê bê serencam derdiketin û car din hîvîyên wê di temisîn, dilşikestî û bê zar dima.
Ara pê agahdar bu ku mêrê meta wê li kur hatiye girtin û zindan kirin, welê xwe bi ser tiştekê ve ne dibir.
Rojekê meta wê hew dît mêrê wê ji nişkê ve hat ber dergehî bêyî, ku bizane kê ew daye berdan û kesê nizanî egerên berdana wî çawa û çi bun ji Arayê zêdetir.
Barûdoxên wan yên aburî her berew lawazîyê ve diçun û rawestandina cengê bu yek ji egerên bê kariyê di nava gel da.
Piştî demekî dirêj ji xebat, têkoşîn û çalakiyên nihên, Arayê û Alanî biriyar girt ku bi hevra bi zewicin. Piştî ku bi hevra zewicîn, bi çaxekî dirêj man bê zarok, û miraza herduwan ew bu ku zarokek hebe. Bi sê salan piştî zewicîna wan hêzên leşkerî yên Îraqê welatê Kuwêtê dagîr kir.
Ara û Alan herdu cotên xort, baş agahdar bun li ser buyerên rojane yên ramyarî, her demûçax guhên wan bi êzgê dengê Kudistanê ve bun û li benda agahdariyan bun.
“Cengê destpêkir û hêzên hawpeymanan gehiştin Fao, û gelê başur jî wê li dijî rijêmê rabuyî ser xwe”, bi vê gotinê rojekê spêdê zû Ara li hindav serê Alanî rawesta û ji xew rakir.
“Çi mizgînîyeke xweşe serê vê sibê!”, Alanî çavên xwe vegemirandin û jêhel li hevjîna xwe nihêrî.
Çend rojan paştir êdî agirê serhildanê berbu bin lingên Kurdan jî û dawiyê dor gehişt Pîrmam. Yekemîn car Ara û Alan bi hevra û li gel komeke din yên serhildêran gehiştin avahiyê asayîşê, gelek karmendên wê têve kuştin û yên mayîn sax jî bi destan jê derxistin û çekên wan jê standin.
Piştî hîngê bi demekî kurt li trombîlan siwar bun û hirişî ser stexra fihrisê ometê kirin li Serê Bilind, piştî şereke kurt ew jî stand, gişt karmendên wê jî kuştin û dîl kirin.
Di dawiya wî şerî da Alanî kaşê tifenga xwe kişandibu welê fîşek ne teqandibu, belku hema weke xwe mabu li ber û ji bîr kiribu ku inyet bike.
Weha ji xebat û bizavê herdu pir wastiya bun, di êvarê da hatin malê û hinek bêhna xwe vedan. Spêdê zû ji berî hemî tiştî, Alan ji mereqe mezin ji xew rabu, hinek bi radiowê ve mijûl bu, lê paşî dana û rabu hinek av ji buyî çayê germ kir û ma li hêviya Arayê û dayîka xwe ya pîr heta ji xew rabin.
Demê hemî ji xew rabun çavên xwe şûştin û li dor sifra têştê veniştin. Alan xwarin zû bes kir, peyaleyekî çayê ji xwera dagirt û xwe pê mijûl kir. Paşî peyala xwe hêşta nîv vale dana di binkaskê da û rabu tifenga xwe ya bi dîwêr da helawîstî ji kelemî vekir, dîsan venişt himber Arayê û di tifengê xebitî.
Lûleya tifengê ketibu sîngê Arayê û li herdu rexan li hev di qulipand û lê mêze dikir. Dawiyê engoşta wî ya nîşanê ket ser lolebê, û ji nişkê ve bu qirêna wê û Ara dibin agirê xwe da di xûnê gevizand.
Alanî her di cih da tifeng havêt û xwe hevête serê termê wê, ji pişt ve destên xwe dan qulicên wê û devê birînên wê girtin, welê êdî bê mifa bu, pêlên xûnê weke heriyeke gerim û tîr di nêv pencên wî da hilavêt. Hindî li dorên xwe gera tiştek bi dest neket ku di birînên wê bi pêçe, hema şaş bibu û hemî der li ber çavan tarîk bibun û hizir di serî nemabun, mîna şêtan her li dorên xwe vedizivirî û destên xwe yên bi xûn li serê xwe di dan û kincên xwe di xûnê ra sor kirin.
Dayîka wî ya pîr jî her li cihê xwe weke mirîşkekî serjêkirî vediperpitî û dawîyê li kurê xwe kir qêr û got:Bu nexoşxane…pizîşk.
Bi hawarkî gehandin nexoşxana Pîrmam, welê êdî bibu dereng, Arayê şerenîxa dawî bi jiyanê ra dikir û henaseyê dawîn weke hilmekî gerim bi ser lêvan da çu.
Rojên paşin diktor jî ketin dûvçun û pişkinînan li ser egerên wê rûdanê. Demê pizîşkan ceste kelaştin ku azmayîşên zanistî li ser bikin, dît Ara ne bi tenê ye, belku ew şeş meh bun dayîka zikê xwe bu, ku yek ji miradên wê yên serekî bu.
Rengê Arayê, şêwazê peyîvînê, kenî û girnijînên li ser lêvên wê êdî bi şev û bi roj ji ber çavên Alanî ne diçûn. Herdem hizirên wî li ser wê rûdan û windabuna wê ya bi nişkvîn belav bun. Êdî şev û roj lê bibun yek û hedara wî li derekê nedihat.
Piştî burîna salekê di wî halî da Alan bu jiberbêjer, pergende, dêwane, şevger û kolangerê bajêrkê xwe yê havîngeh, çi dota dîtibaye gazî dikirê: Araaa… meçû canim… meçû, û Arayê di kûratiya siruştî da dengvedida, her diçû, diçû û ne di zivirî.