Îşev Newroz li mala Hesenê Şanbaz e, ha ji xwe hebe. Ji kesî re nebêje, destmalekê li rûyê xwe bipêçe, bila kes te nebîne û nasneke.

Piştî wê, em ê herin agir li ser Girê Hemdûnê vêxînin. Netirse, me teker amade kirine, dê Şêxo me bi cîpê bibe.
Kêlîkên ku di navbera mala me û xaniyê Hesnê Şanbaz de, kêlîkine bi qasî ku dijwar bûn wisa jî watedar û taybetmend bûn, bawer nakim mirov bişê wan derbibire, bi zimanekî hêsan bibêje û bi nîgaşên sade binivîsîne. Her wisa bawer nakim di hişê min de, der barê Newrozê, ji wan kêlîkên di navbera mala me û mala Hesen de xweştir, çêjbartir, tirsnaktir û kûrtir hebin.
Lê dawî ez giham sere kolana wan!

Sala 1975’an e. Êvara 21’ê Adarê ye. Em şikestî, xemgîn û bêhêvî ne. Em sê kes in. Ez, Yûnis û Xêro. Em li mala Xêro Newrozê pîroz dikin. Her yek ji me bi awayekî rûniştiye û di hizrên xwe de bi tiştekî mijûl e, lê em bi hev re li Tehsîn Taha guhdarî dikin û bi hev re jî bi dûya cigareyan xewnên xwe û temenên xwe dişewitînin.
Ji nişkê ve bavê Xêro derbasî odeyê bû, ji dûya cigareyên me baş nedihat dîtin. Beriya ku dest bi girî bike û me jî bi xwe re bigirîne, ev hevoka han got û derket:
- Hêviya me Berzanî bû law, wa ew jî çû!!
Di wê kêlîka ku em digiriyan, Tehsîn Taha Bihêre Destar Bihêre digot.

Niha jî em ê Newroza xwe li mala Wehîdo pîroz bikin. Lê niha em şagirdên salên kutayî yên xwendexaneyê ne, her rêxistinek hewl dide belavokên xwe bigihîne me, her rêxistine hewl dide ku me bike hevalê xwe.
Hewşa mala Wehîdo pir mezin bû û odeya mêvanan bi sere xwe di koşeya hewşê de dûrî odeyên din hatibû avakirin. Ode mezin bû. Sobe dadayî bû. Eliyê ku di nav me de hevalê Partiya Çep a Kurd bû, der barê rewşa şoreşa başûr dipeyivî û ji nişkê ve mijar guherand û behsa Kawayê Hesinker û Zehak û ziyamaran û mêjiyan û serkeftinê kir.
Deriyê odeyê vebû. Şêxoyê bejindirêj û zirav derbas bû. Kum û koloz, şal û şap û di dest wî de jî ala rengîn. Jixwebawer, serbilind, ber bi me ve hat, lê bi gavine tund û hêmin, bêdeng û ji dil. Em giş rabûn ser xwe. li pey Şêxo ketin rêzê, me destê xwe yê rastê bilind kir û di odeyê de me dest bi marşeke leşkerî kir.
Welatê me Kurdistan e
Cê meskenê me kurdan e
Şêxo bi dengekî kûr, tûj, ji hinavan derçûyî li pêşiya me dibêje û em jî li pey wî vedigerînin.
Ala rengîn a ku di destê Şêxo de û bi serê şivekê ve hatibû girêdan, Şêxo ew ji çend terîşên kesk û sor û zer û spî çêkiribû, yeko yeko dida destê me, yeko yeko em li pêş dimeşandin û yeko yeko ji me re digot: Ev ala Kurdistanê ye, pêwist e herdem li jor be!
 

Min hetanî niha, ji kolana mala Hesenê Şanbaz dirêjtir nedîtiye
 

Hetanî niha min li stranekê guhdarî nekiriye ku bi qasî Bihêre Destar Bihêre ya Tehsîn Tahayî ez xemgîn kiribim.
 

Hetanî niha min aleke rengîn ji wê ala ku Şêxo bi terîşan çekiribû, spehîtir û şêrîntir nedîtiye!