Mihemed Şêxo di straneke xwe de (ku nizanim ji gotinên kê ne) dibêje: “Gava ez mirim gelî jîndiya, hûn min ne veşêrin wekî hemiya goreke min çêkin li bin siya çiya, kêleka min çêkin ji her du keziyan hemi adaran werin min şiyarkin, da bikim şînî, bo me hemiya.”
Ez gelek caran li ber vê helbestê sekinîm û min ji xwe pirsî gelo yê nivîskar dizanî bê adar çi bi serê kurdan de tîne, yan wî pêşeroja me didît?

Bi rastî ku mirov li dîroka kurdan binêre wê bibîne bê çawa kurd û meha adarê dane ber hev û dev ji hev bernadin. Hemû kul û wêran û derdên kurdan hatine ristin û hûnandin dive mehê de. Di sala 1946’an de Komara Mehabad hate hilweşandin bi destên leşkerên Îran û bi piştgiriya leşkerê sor ên Sovyêtê û berî ku meh derbas bibe di roja dawî de ji meha adara wê salê Qazî Mihemed û Seyfî û çend berpirsiyarê Komara Mehabadê hatin dalqandin li meydana çarçira û bûn birûskên wê meydanê ta jiyan berdewam bike. Jixwe berî wisa bi sedan salan Padîşahê Îranê Dehak qira kurdan xwestibû bîne. Di meha adarê de û di bîst û yekê wê de Kawayê Hesinkar serê wî birî wekî ku destana kurdî dibêje.

Di adara heftê û pêncan de şoreşa Mele Mustefa Berzanî şikest û bi hazaran gelê me ji hev belav bûn û dîl û reben li penaberiyê jiyan. Gelek sal derbas nebûn di adara destpêka salên heyştê de Mazlûm Dogan û hevalên wî canê xwe kirin çira di tarîka jiyana kurd de, li zindana Diyarbekira xopan û ew jî bûn sterkên vê mehê ên ku tu carî venamirin. Dîsa gelek sal derbas nebûn heta ku Sedam Huseyîn bajarê Helebçe da ber çekên kîmyewî û di şanzdehê adara heyştê û heyştan de û dîsa bi hezaran ji gelê kurd kirin qurban ji vê meha bê îman re. Piştî çend salan di adara du hezar û çaran de di duwanzdehê wê de gelê me li Qamişloyê û bajarên din ên Başûr hatin gulekirin ji aliyê rejîma Sûriyayê û ez dizanim ku gelek bûyerên din jî hene ku nayêne hejmartin di vê mehê de.

Wekî min dest pê kir, ez dê vegerim cem Bavê Felek (M. Şêxo) ku ew jî ji nav me çû di roja nehê adarê de. Dema ku darbesta wî li ser destên xort û keçên Qamişloyê bû dengê wî ji hemû mîkrofonan dihat û digot : “Hemi adara hûnê min şiyarkin da bikim şînî bo me hemiya” Wê demê min dizanî ku kes nikare Bavê Felek şiyarke, wê rojê şîna wî bû û wî tenê diviyabû şîna xwe bikişine. Em jî bi dilekî şikestî dida pey darbestê û me li hev dinêrî, ji hev dipirsî: Kî dikare şîna Bavê Felek bikişîne gelo?

Bavê Felek razê, vane Felek û Gulê û hemû Yarên çavreş şîna te dikişînin lê bi hêzeke din, bi hêviyeke din, û bi hev re stranên te dikin ristik di gerdena felekê de û bi te re dibêjin: “Derdan çi ez dil jar kirim ey felek, êdî nikarim bijmêrim bûn gelek barê xizaniyê li min ne bes, bi ser de jî pîsan re çi ez bûm henek.”

Va ye adar hat. Bavê Felek rabe, lê ne ji bo şînê..!



 

kurdi@tirej.net