|
|
Mihemed
Nûr Huseynî
|
Li
ser xwana Newrozê
Wergerandin
ji Erebî: Jan Dost
Piştî
kurtedemekê
Dê
Ahorasozda ji
çiyan peya bibe
Pijiqî
ji xeftanekî spî
Di
destên wî de pirîsk û qurmedarin
Lingên
wî bi av û berfê şûştî ne
Hevrêyên
wî ne, dar û refek ji xunavê
Piştî
kurtedemekê
Dê
Ahorasozda ji lûtkeyên xwe yên pir brûsk
dakeve
Bazinê
prîskî di herdu qevdikên wî de
Û
taca agirîn li serê wî
Dê
firişteyê min mîna ku dilê min dibijê dakeve
Tarîtîya
min tar û mar bike
Kirasê
min yê reş ji min bike
Berçavan
Li
ber çavan
Weke
çawa tayê spî ji yê reş tê kişandin
Weke
çawa kef ji pêla deryayê tê zayîn
Ez
pêla wî me
Di
vî ewrê rengirtî de
Ez
a tagirtî
Hat
da ku spîde ya xwe di bêrîkirina min da ke
Û
di darkoka bendewarîya min de henasên daketina xwe
Bêhna
peyabûna xwe dide min
Ez
a ku lingên min biçûkin
Û
bi hatina wî şa dibin
Ez
a ku herdu zendên min
Du
çîmenên bangkirinê
ne:
Tu
dê kengî werî
Ey
henaseba....?!!
Ji
serrijîna tarîyê
Darkokeke
behitî me ez
De
were min bi sura xwe şeh bike
Min
bi rojdema xwe dagire
Di
bendewarîya wî de
Ez
Nazenîna ku dijî
Da
ku herim pêrgîna ronî û agirê wî
Tozegula
ku ji vîna wî diweşe hilgirim
Ezim
Nazenîna ku xwîna min
Ji
pêjna wî dilerize
A
ku pencere hemî girtin
Tenê
yek na
A
ku min ji wî re bi nav kir
Derî
tev kilît kirin
Tenê
yek na
Ê
ku min ji bo buhurîna wî ya nermik re hêla bû
Ji
henasên wî re
Ji
helkehelka wî re
Ji
jarîya wî ya li himber jîyanê re
Ji
gurrîna nêranîyê ya di newqa wî de
Ezim
Nazenîna ku mobed(kahin) hemî di livîna wê re derbas
bûn
Lê
tevan ji ber wî bazdan
Çi
ku livîna min
Ji
nazikîya wî re ye
Ji
bo baxê di hinavê wî de ye
Ji
bo kanîya di endamên wî yên veşartî de
Miroveke
û şiyaneke wî
ya seyr di şemitandinê(xirkirinê)
de heye
Bê
leqeb tê
Bê
pend û wane tê
Hişmeta
yarekî û şêweyê evîndarekî li ser e
Wê
tenik be bi min re
Ez
jî
Dê
ji nazikîya xwe ya pirr
Bibim
ewrikek û pistepistek di hemêza wî ya exterîn de
Dê
bibim gerdûnekî
Bi
perdebêhnekê pêçayî
Dê
mêvanê min di bêhnvedana xewnên min de binive
Di
keskesora min de
Piştî
ku gulîyên xwe jê re verêsim
Dê
têkeve xew
Piştî
ku vexwendinê bi min re par veke
Dê
razê
Piştî
ku jê re hengistanê vekim
Piştî
ku şaneya hingiv biçêje
Şaneya
ku min ji wî re perwerde kiribû
Min
ew tijî pûng û şîle ya sosinan hilbijart
Şaneya
ku min ew bêhna meyweyan
Delalî
kiribû
Û
bi perdeyên tenik xemilandibû
Bi
tiştê ku wî
Mîna
sibeheke nûzayî hilatî dike
Da
ku mîna zarokekî ji şîrvekirî li ber destê wî
têkeve xew
Da
ku delalîya xwe temam bike
Da
ku
Li
ber destên wî
Vebe
mîna asoyekî ji hingiv û
Hêlînên
kevokan
........
........
........
Dayika
min
ya
weke lorîkan
min
zarokê xwe yê ezelî dihejmêre
giyanê
min bi berbejnan giran dike
û
rêyên min bi duayan
duayên
ku dûriya min bi bermayên ji hêsiran diçêrînin
û
dara tî ya li bexçeyê xwe
bi
avê
şîna
ava vala çûyî naveşêre
diya
min ya kesk
da
ku tu wê binasî
da
ku dar binasin
temenê
wê
razên
wê
lihevhatina
baxçeyê wê
û
ji bo ku tu dilê wê bi xwe bişewitînî
ji
ber ku te tîbûna şaxikekî
ji
ser wî nemaliştîye
û
nalîna gupikekê ji ser
nedaye
alî
wê
ji keroşkê piçûk re livîna wî
rast
nekirîye
û
asimanê jîndar ji qebqeba kevokê re
solfêca
kevokê ya ji nevîyan re
amade
nekiriye
wê
pendên taze yên tev li şamborekan
anîne
berdest
ji
wan re amade dikir
her
ku dihate bîra wê
cejnekê
ji cejnan
ji
wan re biafirîne
ji
mêvanan re
palgehin
nerm
û
emzikin li gor hewayê
mêvan
dijberên
me li ba wê
çendî
em ji wan diqeherîn
çendî
ez ji wan diqeherim
ji
çaydankan
û
hêl û bîna qehweyê
ya
ku ew ji wan re pêşkêş dike
mêvan
û
Minal
û
Dar
û
Gul
û
Tilûrên
kedîkirî
Tebayin
bi me re di cirîdê de ne li ser wê
Li
ser wê ya ku me
Bi
hemî vîna xwe
Hilbijart
Dayikek
*
* *
Ev
herdu helbest ji pirtûka Xiffetu Melak(Sivikiya Firişte
yekî) hatine wergirtin, helbestvan M.Nûr Husênî ew
pirtûka xwe berî
demekê li şamê belav kir, hêjayî gotinê ye ku
me beşek ji helbesta
yekem newergerande Kurdî, ev hlbest bi giyanekî Kurdî
hatine nivîsandin
lê bi zimanekî erebî, û bi vê wergerandinê
ez bi hêvî me ku agirê kurdîtîya helbestan ji nûve
geş bûbe..Jan Dost.
Tîrêja Kurdî
kurdi@tirej.net |
