|
 |
|
HESEN HUSEYÎN DENÎZ |
|
DEMA ECELÊ BIZNÊ TÊ, DIÇE NANÊ ŞIVÊN DIXWE
|
Li Tirkiyê –bi taybetî li eniya
artêşê- pêkhatina bûyerên balkêş didome. Serokartêş
Buyukanit wekî bizna ecelê wê were ji qasî hatiye ser
artêşê aliyek nema ku negirt hemberî xwe û êrîş nebir
ser. Hîn ji bûyerên Şemzînanê ve dijayetiya wî ya li
hemberî aliyê kurd eşkere bibû. Pişt re di navbera wî û
hukûmetê de kevandeyek vebû û bi hatina pêvajoya
hilbijartinan re kûrtir dibe. Niha jî dixwaze dest
biavêje gel. Di dil xwe de bi banga ji gel re ya ‘li
hemberî PKKê rabin bimeşin’, hewl dide ku raya giştî
bigre aliyê xwe; lê xetariyeke vê jî heye!
Tê zanîn ku gel wekî lehiyekê ye ku
carekê pêl hatinê qasî tu berê wê bidî cihekî, ew bi xwe
jî dikare nivîna xwe biguhere û berê xwe vegerîne ser te.
Serokartêş dixwaze gel ber bi hestên nijadperestî ve
biajo. Ji niha ve raya giştî ya Tirkiyê bû du bend.
Bendek dibêje; ‘Emê destekê bidin!’, bendek jî dibêje;
‘Ev bang ji ku derket, ne baş e!’
Yên dibêjin; ‘Ne baş e!’ bê guman
xetariya rakirina gel a li ser lingan dizanin û wiha
dibêjin. Gelê Tirkiyê her çiqasî xwediyê çandeke
dewletvanî be jî, divê neyê jibîrkirin ku bi salan e –herî
kêm ji salên 1960î û vir ve- xebatek û têkoşîneke
şoreşgerî jî di navê de tê meşandin. Salên berya 12ê
Îlonê bînin ber çav. Li kolanên Stenbolê, Izmîrê, Enqerê
û gelek derên din bi deh hezaran gel dadiketin kolanan û
dirûşmeyên şoreşgerî yên daxwaza azadî û demokrasiyê
diqêriyan.
Ev gel bi zordariya artêşa tirk ev
bîst û pênc sal in hatiye dewisandin. Zagona bingehîn a
12ê Îlonê wekî şûrê Demokles li ser serê gel tê hejandin.
Bi hezaran ji gel di zindanan de hatin rizandin.
Gelek pêwîst man derkevin derve. Partiyên siyasî yên bi
navê çepgiriyê tevdigeriyan –wekî Partiya Gel a Komarê-
di kesayeta Baykal de bi faşîzmê re xwe kirin yek.
Gel vê xiyanetê dibîne; ne xeşîm e!
Di van 25 salên Cûntaya 12ê Îlonê de
gel çiqasî dengê xwe dernexistibe jî, her kul û keserên
xwe avêtine hinava dilê xwe û tije bûye. Pirsgirêkên
aborî, pirsgirêkên bêkarî, pirsgirêkên tenduristî û hwd.
pirsgirêkên bi salan e nayên çareserkirin û her bi
geflêxwarina ‘terorîzm, parçebûn, têkçûn’ ê bi gel tên
daqurtandin, êdî heta qirikê gel tije kiriye û hindik
maye di dev re biavêje. Diyar e bi vê banga serokartêşê
Tirk, wê kul û keserên gel êdî di dev û difnê re
bipijiqe!
Gel niha ji bo pêwîstiyên xwe yên
aborî, tenduristî, bêkarî û civakî nikare dakeve kolanan;
him zagon tam rê nadin, him jî dema dadikevin bi polîsan
êrîşî ser wan dikin. Lê niha ew bang li gel dikin
ku dakevin kolanan. Wê girseyên derûdorên nijadperest û
yên naşî daxînin kolanan, alên tirk bidin dest wana û li
dijî PKKê, li dijî aliyê kurd bidin qêrdayîn! Encam???
Wê gel fêrî kolanan bibe. Di nava gel de ew tirsa
daketina kolanan wê ji holê rabe. Ev mafê ku dewlet ji
gelê alîgirê xwe re dinase, wê gelê dijberê dewletê jî
bixwaze jê sûd bigre. Dema dewlet bi ser aliyekî ve biçe
û aliyê din destek bike, wê rê li ber parçebûna gel
veke. Gel bi xwe wê bibe du bend. Li Tirkiyê tovên
dubendiya di nava gel de heye û heta niha ji gelek
sedeman rewa(nêm) nedîtiye, êdî wê rewa û tavê jî bibîne
û şîn were. Ger wê refên xwe cuda û diyar bike. Dibe ku
ev heta pevçûneke navxweyî ya di navbera dewletxwaz û
dijdewletiyan de biçe. Te dît ku
piştî demekê bi milyonan kesên alîgirên dewletê daketin
kolanan û li hemberî wana bi milyonan kesên li dijî
dewletê rawestiyan û li kolanan lehiyên xwînê herikîn!
Êdî wê demê li ber van lehiyan dikare dewlet jî biçe,
serokartêş jî biçe, xetên wan ên sor jî biçin!
Serokartêşê tirk rojane dihizire û di
dil xwe de dixwaze van şeş mehên îsal bi dest bixe. Qasî
nîv milyon leşkerên xwe bi hemû teknîka kujêrî daxistin
ser xakên ku wekî qada şer a qedexe beyan kirin. Şirnex,
Colemêrg, Sêrt kirin qada şer a qedexekirî. Wateya
qedexekirinê çi ye???
Wê li ser vê xakê pêkanîn û
operasyonên derveyî zagonî li dar bixin. Wê zorê bidin
gel ku bibin cerdewan. Ên nepejirînin wê bigrin, lê
bidin û bikujin û kiryarên xwe veşêrin. Wê nehêlin
çapemenî bikeve vê derê. Li gorî xwe, ev cih û warên
kurdinî, bi darê zorê û bi geflêxwarina teknîka kujêr wê
vegerînin ser tirkitiyê.
Lê têkoşîna gelê kurd ne tenê li van
her sê bajaran e; li tevahiya Kurdistanê agirê azadiyê
geş bûye. Çekdarên kurd li ser her buhist xaka
welêt di nava liv, tevger û çalakiyan de ne. Di van şeş
mehan de dibe ku artêşa tirk qadên leşkerî yên qedexe ji
bo Dêrsim, Çewlîk û cihên din jî beyan bike. Ji bo vê ji
niha ve ji gel re dibêje, ‘Rabin ser lingan û min destek
bikin!’
Wê çima te destek bikin? Qey tu tiştekî baş dikî? Tu bi
qedera gel dileyizî! Tu gel li hemberî hev radikî! Tu
dijberî û dijminatiyê dixî nava gel û gel li hev sor
dikî! Ger hişê gel li serî be, bi pey te de nayê û
berûvajî wê dostaniya xwe ya bi aliyê kurd re xurtir
bike û li dijî te û kiryarên te dakeve kolanan.
Di vir de weynê mezin dikeve ser milê rewşenbîr,
demokrat û welatparêzên Tirkiyê. Divê raya xwe ya giştî
hişyar bikin ku neyên vê leyistoka serokartêşê tirk.
Daketina kolanan ne ji bo dijberiya aliyê kurd, divê ji
bo lêgerîna mafên xwe yên bingehîn pêk bînin. Di
daketina kolanan de ne banga gurkirina şer, divê banga
bidawîanîna şer bikin. Artêşa tirk bila xwe ji ser
sînorê Başûr û ji tevahiya Bakur vekişîne, biçe qijleyên
xwe; wê demê li Kurdistanê yek gule nateqe, yek leşker
namire. Dibêjin ku ‘Her gun şehîd haberî gelîyor,
yuregimiz yaniyor!’
Ê te nîv milyon leşker daxistiye ser buhistik erda
kurdan, bi sedan tanq, top û çek kom kiriye wir, her roj
bi firoke û helîkopterên kujêr dikevî pey gerîlayên
azadiyê ku tu yekî bibînî, deh hezar leşkerî rêdikî ser
û dema kuştî bikeve destê te jî tu bi kîndarî guleyan
berdidî laşê wî/wê… pişt re tu dibêjî, ‘ji min re her
roj cenaze tên’! sedema hatina cenazeyan ev hewildan û
helwestên artêşa tirk bi xwe ye. Ka leşkerên xwe û
teknîka kujêr ji Kurdistanê vekişîne, tê bibînî ku yek
leşker êdî nayê kuştin. Na, ku tu bikujî her tişt ji te
re maf e, lê ku ji te were kuştin terorîzm e! Ev çi
zîhniyet e, ev çi dadmendî û pîvan e???
Serokartêş û hemû rayedarên Tirkiyê êdî divê dev ji vê
zîhniyeta kujêr berdin. Destê kurdan ê aştî û biratî
bigrin wê xwîn êdî nerije. Na ku dijayetiya kurdan bikin,
divê encamên wê jî bidin ber çav. Çîareserî ne ew e ku
li Kurdistanê herêmên awarte yên şer yên qedexe beyan
bikin. Demekê li tevahiya Kurdistanê rewşa awarte hebû
ka çi bidest xistin? Tenê ji bo qirkirin û îşkenceyan
veşêrin û qaçaxvaniya polîs û leşker li ser sînor dikin
bikaribin rehetir bikin ev qad qedexe kirine, ne ji bo
selameta wê. Divê gel, raya giştî tev li hemberî vê yekê
hişyar bin. Ger sibe bi sedan gundî ji aliyê artêşa tirk
ve li vê herêmê were kuştin, bila kes şaş nemîne. Ji xwe
çapemeniya tirk wekî her dem berdevkiya artêşê dike. Ti
xêr ji wê nayê. Lê welatparêz, rewşenbîr, demokrat û
mirovhez tev divê xwe bikin mertalên zindî û werin van
her sê herêman, li vê derê dakevin kolanan û banga aştî
û bidawîkirina şer bikin. Erk di vê demê de ev e: artêşa
tirk divê vegere qijleyên xwe û bi aliyê kurd re ji bo
aştiyê dest bi hevdîtinan bikin. Derveyî vê her gava
were avêtin wê Tirkiyê ber bi şerekî navxweyî û bi
cînarên xwe re ber bi şerekî herêmî ve bibe, hemû av
niha ber bi wî alî ve diherikin. Ger Tirkiyê ji ser a
xwe danekeve çi bi serê bizina nanê şivên xwariye hatibe,
wê bi serê wê jî were!
|
