Zîlan keçeke
ciwan bû; ji gundekî nêzî Urmiyê bû.
Navê wê Latîfe Salamat bû; di sala
1997an de xwest tev li refên gerîlan
bibe; lê ji sedema biçûkbûna temenê
wê, nehat pejirandin. Piştî
dîlgirtina rêberê gelê kurd careke
din tev li refê gerîlan dibe û vê
carê di nava refê gerîlan de dimîne.
Di roja 30ê Hezîrana 2006an de, di
salvegera dehemîn a şehîdbûna Zeynep
Kinacî de, li Rojhilatê Kurdistanê,
li herêma Sernijmar a girêdayî
Merîwanê di pevçûneke leşkerî ya li
hemberî artêşa Îranê de, bi
birîndarî dîl dikeve destê pastaran.
Bê ku Zîlanê bibin gel bijîjkan,
pastar îşkenceyê li ser laşê wê yê
birîndar .pêk tînin ku agahiyê di
derbarê hevalên xwe de bide. Zîlan
tevî êş û jana dikişîne, bi lehengî
li ber xwe dide û yek peyvê ji devê
xwe dernaxîne. Li ser vê yekê pastar
bedena wê ya birîndar bi pey
trempêleke leşkerî ve girê didin û
bi erdê re kaş dikin, heta ku
digihêje şehadetê. Ji sala 1996an û
vir ve her sal roja 30ê Hezîranê bi
bîranîna şehadeta Zîlanan tê
pêşwazîkirin. Di vê rojê de Zeynep
Kinacî li Dêrsimê bedena xwe kiribû
bombe û bi leşkerên dagirker ên tirk
de teqandibû.
Ez vê helbestê di kesayeta şehîd
Zîlan Latîfe Salamat de, diyariyê
tevahiya Zîlanên di têkoşîna azadiyê
de jiyana xwe ji dest dane dikim.
Ez keçeke ciwan
Di 23 saliya temenê xwe de
Bi birîndarî ketim destê neyaran
Li Merîwana Rojhilatê Kurdistan
Di roja 30ê Hezîranê de;
Bi hovitî îşkence kirin
Li ser bedenê min ê bi xwîn û birîn
Dan ber potînan sîng û serê min
Daneket kîna wan
Bi pey cemseyê ve girê dan laşê min
Di ser kevir û ber û sitiriyan re
kişandin
Ta ku gihiştim qada şehadetê
Ez keçeke ciwan bûm
Li gundekî Urmiyê
Min çavên xwe vekiribûn li
Kurdistanê
Mezin bûm bi carekê re;
Di nava teqîna gule û bombeyan de
Zarokî çi bû; min nedît!
Ciwantî çawa bû; min ne tamand
Li welatekî bindest
Li welatekî parçe parçe
Li welatekî xwîn digrî hatibûm vê
cîhanê…
Tîbûyê azadiyê bûm; li welatê
recimandinê
Dilketyê wekheviyê, bûm li hemberî
zordariyê
Hêviya min bû, têkoşîna li navseran
Derketim ser rê
Rojek ji hivdehsaliya temenê xwe
Ku mil bidim têkoşerên azadiyê
Dê rizgar bikim Dergûşa Mirovahiyê…
Ez keçeke ciwan bûm
Di roja salvegera hevenava xwe de
Min çek hilgirt mil û daketim kela
zaliman
Têhna tolhildanê tije bû ser dilê
min
Bibûkên çavên min diramûsandin
Tîrêjên roja azadiyê
Bi şerqiniya birûska ji dev û diranê
dijmin
Bê ling mam, bê hîlet û derman
Ez keçeke ciwan bûm,
Xwediyê bawerî û hêviyan
Dildar û evîndar bûm ê heval û
welatê kurdan
Tawana min tenê kurdbûn bû û
Serhildarî û têkoşerî
Min xwest wekî mirovên cîhanê
Ez jî azad bijîm li ser xaka xwe;
wekhev û serbilind
Lê bi pey cemseyê vekirin bedena min
a ciwan
Kişandin ta ku gihiştim karwanê
şehîdan
Lê min serî nedanî
Rondik nebarandin
Awir sist nekirin
Çûm ser dilovaniya xwe
Bi lêvkenayi şêrîn a we herdem didît
li ser lêvên me Zîlanan…
30/Hezîran/2007
|
