|
|
Welat
Dilken
|
XWEZÎ
Xwezî
min sîvenga jiyana ku ji xwe hêlikî
Nekira
govanê vê peyareya kezeb þewitî.
Dema ku
min roteya xwe bi bervî þopên te rast kir
Xwezî
min êþên xwe ên giran di konê rewîgehan de, li cih
bihiþtana.
Xwezî ku
þevê kolanên xwe diþewitandin,
min jî
barê çiyayê dilî sivik bikira.
Ku min
zanibûya dest bavêjim zînekariyê; li cih sîngê te
min ê xwe bavêta hembêza mirinê.
Xwezî
Xwezî,
ku dema havînê keziyên xwe diþewitandin
û
Ku çavkaniya
ruhê min dimiçiqiya
Min li
kepira gelawêje xwe bavêta bin siya bejna te
û
dil; xwe
vêsanda, vêsanda li ser çongên te xezalê.
Xwezî wê
demê ewrekî wenda, þîna bêkesiya xwe biloran de
ser
xweziyên min û arê westî-bûna min sivik bikira.
Hênga
havînê êdî dikaribû ji hêrsan re
kêlên kirasê xwe jî veçirîn e.
Xwezî li
ser siya dilê te,
kela peyvê tîr bibûya.
û tîra ewrên te, sêla dilî mista
tim
û tim…
Tîrêja Kurdî
kurdi@tirej.net |
